Fardin Sadegh Ayoubi

رفتی و چایی ات ، ناتمام ماند

و من سالیان، سال

است ، که در

فنجان تو ، چایی

مینوشم

با بغض این همه سال چه کنم ؟

بغض شهرهای خالی از حوصله

درد دست و پایم که سرد میلرزد

بغض نگران چشمان تو

بغض سیب

انار

انگور

چشمه

حتی بهشت

و جهنم اما ! سرشار از خنده های مستانه

ساکت نشسته ام

بیرون شب و رویاهایم

بدنبال تو ، در تاریکی

بارها گم میشوند

میان تبسم شبانه ی بهار

جاری بودم در تو ، در خودم

وعطر شاخه گلی کوچک ، که لبریز از دستهای پر مهر تو بود و نبض تو در آن می‌تپید

همه ی هستی من شد چنان صورت ات

وخنده هایی که درآن پنهان است

مروارید های بیدریغ نگاه و تواضع ، در انعکاس نور

گونه‌های خیس ات عطر خاک باران خورده است

این لحظه ها را نفس میکشم

تا که به آخر برسد